सोन्याचा दागिना

सोन्याचा दागिना 

कशीबशी दहावी झाली .
"मनीष ,अरे या वेळेच पिक बी गेल .  बाबांन जीव दिला . आता मी काय करू ? आयेकड तर बघवत  नाही रे . काय करायचं रे  आता ?"

 


"काही तरी केल पाहिजे गड्या"

 दोघांचे ठरलं  . 

सकाळी भल्या पहाटे  दोघे घराच्या बाहेर  पडले बसच्या टपावर बसून रेल्वे स्टेशन गाठले . आणि दुपारपर्यंत C.S.T स्टेशन  गाठले .

दोन दिवसाच्या अथक भटकंतीनंतर  मुंबई समजली .

"आपण  तर याच राज्यातले पण इथे तर कितीतरी परप्रांतीय येऊन ठाण मांडून रहिलेत. आजपासून आपणपण त्यांत सामील व्हायच."

त्याच्या बाबींनी आत्महत्या केल्यापासून तो नुसता आतून  खवळला  होता. कोणताच  मार्ग सापडत नव्हता. "ज्या ज्या गाववाल्यांनी जीव दिला त्या समद्यास्नी  इथ आणल पाहिजे होत  कमीत कमी जीव तर वाचला असता "
त्याचा  बा जिवंत असला असता . आईच्या आठवणीने त्याच्या मनात कालवाकालव झाली . पोरगापण  सोडून गेला म्हणून रडत असेल बिचारी . त्याने आईला फोन करून खुशाली कळवली. तिला थोडा धीर आला . 

आणि मग त्याने  मित्राच्या मदतीने  सुरुवात केली. पडेल ते , मिळेल ते काम दोघे करू लागले . 


"गड्या  गावची १०एकराची जमीन असून ती काय कामाची नाही आली पण मुंबईच्या या माउलीने आपल्याला आसरा दिला बघ . "

हळूहळू जम बसत गेला . वर्षामागून वर्षे निघून गेली . अहोरात्र काबाड कष्ट करून मुलभूत गरजा तर केव्हाच भागल्या होत्या . दोघे गावी पैसे पाठवू लागले  होते   दोघांनी  स्वत:चे पाय मात्र जमिनीवरच ठेवले .मुंबईच्या झगमगटाला भुलले नाहीत .   भरपूर पैसा गोळा केला.
फावल्या वेळात नवनवीन तंत्रज्ञानाची पुस्तके चाळू लागला . सुका दुष्काळ  आणि त्या साठी उपाय . 

संजीवनी सापडली होती .  तो खुश झाला .  हे तंत्रज्ञान मी गावी उपयोगात आणीन .






वेळ काढून गावी जाऊन  आपल्या शेतात नवनवीन प्रयोग करू लागला.  परिणाम दिसू लागला तसे गावकऱ्यांचे डोळे उघडले . नुसतच  हातावर हात धरून बसण्यापेक्षा आहे तो वेळ काहीतरी नवीन उपयोगात येईल असे करत राहिले पहिजे. 
सगळे गावकरी पोरांवर खुश झाले . वर्षभरात गावातील सगळे शेतकरी आलेल्या उत्पन्नावर खुश होते. नापीक जमीन सुपीक झाली होती तर ओसाड जमिनीवर सोलार मशीन चढले होते . सगळे सुखी झाले . गावातील जमिनीवर नवनवीन प्रयोग सुरु होते


 . 




ते दोघे मात्र आपल्या कामात गुंग झाले होते. आपल्याला इथेच थांबायचे नाही. जीवात जीव असेपर्यंत  हा नाद आपण सोडायचा नाही . ते समाधानी होते पण तरीही अतृप्त होते . अजून बरच  काही करण्यासारखे आहे .


त्या गावापासून प्रेरणा घेत शेजारची गावे पण स्वयंपूर्ण होऊ लागली.


त्या दोघांचा प्रवास सोन्याच्या अस्सल दागिन्या सारखा झाला होता .