तिचे "मी"पण

तिचे "मी"पण 

"महाराज !"

"तुम्ही सांगितल्याप्रमाणे हि पक्ष्यांची जोडी  आणली आहे.   बघा किती सुंदर आहेत ." 
पारव्याची जोडी पाहून राजा  खुश झाला . 

"आपल्या राजबागेत त्यांना सोडा  . त्यांची विशेष देखरेख करायला सेवक नेमा.  मला  रोज सकाळ संध्याकाळ हे पक्षी आकाशात उंच विहरताना पाहायचे आहेत. "


राजा रोज त्या पक्ष्यांना पाहत असे . महालातून बाहेर डोकावत असे पण एकच पक्षी आकाशात उडताना  दिसे . राजा दुखी झाला . 

नवीन जागा आहे म्हणून कदाचित दुसरा पक्षी उडत नसेल थोडे दिवस वाट  पहावी.  

पण आठ दिवस होऊन गेले तरी मादी पक्षी झाडावरून खचितच उडताना दिसे . नर पक्ष्याप्रमाणे ती आकाशात विहरत नसे . 

राजाने प्रधानजीना  तोडगा  विचारला . 
प्रधानजी म्हणाले" महाराज ज्या फांदीवर ती मादी बसते ती फांदी कापून टाकावी "

काय आश्चर्य  आता दोन्ही पक्षी आकाशात मनसोक्त उडू लागले .    राजा खुश झाला . 

मानवाच्या बाबतीतहि तेच आहे .  नाही का ?
कुटुंबाची पोषणाची जवाबदारी घेत पुरुष घराबाहेर  पडला .परंपरागत  चालत आलेल्या रूढीमुळे स्त्री कायम चूल मुल  करत राहिली स्वत:चे स्व:त्व  हरवून कुटुंबासाठी करत राहिली .  तर मुले सासूसासरे,नणंद ,दीर नातेवाईकांचा गोतावळा स्त्री स्वत:ची जवाबदारी समजून निभावत राहिली
पण तिची घुसमट होत राहिली . स्वत:च्या हुशारीला मर्यादा येत गेल्या . तिच्या  क्षमता बोथट होत गेल्या . पुरुषांच्या बरोबरीने कर्तुत्व सिद्ध करून दाखविण्याची क्षमता असूनही समाज तिच्या कर्तुत्वाला मुकला होता ,
असेच म्हणावे लागेल
पण  आता परिस्थिती बदलते आहे . समाज उन्नत ,समृद्ध करावयाचा असेल तर स्त्रीचे हुशारीपण वापरले  पाहिजे .हे समाजाने ओळखले आहे . तरच  खऱ्या  अर्थाने  समाज घडेल. पुरुषही समजुतदारपणे आपल्या जवाबदाऱ्या स्वीकारत  आहेत. 
हे अनिवार्य आहे.